Yedigöller

YEDİGÖLLER / BOLU

“İlkbaharda usul usul yürü Toprak Ana hamiledir.”

Baharın uyanışıyla birlikte yeşile boyanan doğa bizleri kendi diyarlarına çağırmaktadır. Şehrin verdiği yoğun stres mi? Yoksa yaşamayı her zaman arzuladığım doğa yolu mudur beni adımlamaya bu kadar istekli kılan… Son bir yıla yakın zaman oldu, doğada faaliyet yapmadım ve kendimi toprağa aç hissederek baharı Toprak Ana’nın kucağında geçirmek istiyordum. Uzun zamandır gitmek isteyip de gidemediğim Yedigöller’e bugün zaman bulmuş ve içimdeki çocuksu heyecanla uykusuz bir gün sonunda yola çıkmaya hazırdım.

Saat sabahın 03.00’ ı gösterdiğinde yola birlikte çıkacağım bisiklet sevdalısı arkadaşım Zafer’i arayarak aracıyla beni evden alması için uyandırıyorum.

8 Mayıs günü Ankara’dan Bolu Yedigöller’e araçla hareketleniyoruz. Ulaşımda en yakın yol güzergâhı Ankara-İstanbul karayolunun 152. km’sinden Yeniçağa sapağından ayrılıp Bolu-Gerede yoluna girmek. 18-19 km’lik mesafeden sonra petrol ofisini 500 metre geçip solda Yedigöller (48 km.) tabelasını görerek sapağa giriyoruz. Bundan sonraki yolu güneşin doğduğu ilk saatlerde ve yemyeşil doğada kuşların ezgilendiği müzikalle devam ediyoruz. Yol boyunca zaman zaman aracı durduruyor, doğa fotoğrafları çekerek kısa yürüyüşlerle çayırlarda adımlıyorduk. Sabah çeşmesinden doğal su içmeden yola devam etmek de olmazdı.

Yedigöller sapağından 16 km sonra Yazıcık Köyü’ne varıyoruz. Köy sabahın sakinliğinde sessizlikle kaplanmıştı. Genel ekonomisi ormancılığa dayalı bir yapı görülmekteydi bu köyde. Ormanlarda bol miktarda meşe, kayın ve çam ağaçları mevcut yeşilimsi bir coğrafyaya sahipti. İklimini Karadeniz iklimden alıyordu bu sakin köy.

Sabahın 07.00’nde aracı köyün meydanına bırakıp son hazırlıklarımızı tamamlayarak Yedigöller’e yürümeye başlıyoruz. Yazıcık köyünden Yedigöller yönünü gösteren tabelayı stabilize yoldan takip ederek devam ediyoruz yürümeye. Doğa içerisinde adımlamaya başlayınca; akan çaydan balıkçıl kuşlarının havada süzülüşlerini görüyor, dağların yeşilimsi görüntüsüne kapılıyor ve şehirden çok uzaklarda olduğumuz bu eşsiz doğada ciğerlerimize çektiğimiz oksijenle kendimizi Toprak Ana’nın kucağında buluyorduk.

Yol adımlanmaya dursun, doğanın çeşitliliğinden görebildiğimiz her farklı anı fotoğraflamaya başlıyorduk. Birçok canlı türü ile karşılaştığımız saatlerdi ve yılanlar, kertenkele türleri, uzun kuyruklar halinde sıralanmış çam kese kurtları bunlardan sadece birkaçıydı…

Yer yer yılancıkları çekerken; stabilize yolda köy araçlarından yaralanmış yılancıkları yol kenarındaki bitki örtüsüne bırakıyorduk. Bu dönemde nasıl ki hassas bir yolu bizler adımlıyorsak; diğer insanlarında daha dikkatli olmaları gerekiyordu doğada. Bir Kızılderili atasözünde denildiği gibi : “İlkbaharda usul usul yürü Toprak Ana hamiledir.”

Ormancılıkla uğraşan insanlarla zaman zaman yolda karşılaşıyoruz. Traktörlerin geçişi sırasında verdiğimiz sabah selamı sonrasında havaya karışan tozlu toprağı içimize çekiyor; tozu dumana katılmış bir yolda adımlamaya devam ediyorduk. Yüklerimiz ağırdı ama yürüyüş tempomuzda gitgide hızlanıyordu. 15 km sonra Yeşilöz Köyü’ne bağlı Karadere Mahallesine uğruyoruz. Çeşmesinden içtiğimiz su ile birkaç dakika dinlenip sabah işleriyle uğraşan mahalle sakinleriyle sohbet yapıyoruz. Mahallenin koruyucu köpeği de yanımıza geliyor... Çantamdan çıkardığım kekin yarısını onunla paylaşıp kalan yolumuza devam etmek üzere hareketleniyoruz.

Yedigöller’e yaklaşırken eğim çıkışları yer yer artıyor rakım olarak yükselmeye başlıyorduk. Yedigöller’den akan çayın sesi yol boyunca bizi hiç yalnız bırakmazken; huzuru, sakinliği doğanın her yanından yaşıyorduk. Yedigöller’e 5 km tabelasını gördüğümüzde bir süre daha yürüyüp yakın olduğumuz düşüncesiyle gölden akan çayda ayaklarımızı dinlendirmek için uygun bir yer bulup durduk. Öğlen sıcaklığı kendini belli etmeye başlamıştı. Saatlerce yürüdüğümüz yolun yorgunluğunu ayaklarımızı soğuk suda bekleterek ve kabalak bitkisinin yapraklarının etrafında sohbet ederek gidermeye çalışıyorduk. Dinlence sonrası yolumuza kaldığımız yerden devam etmek üzere toparlanarak patikaya geri döndük. Yolda adımlamaya devam ederken dikkatimizi çeken bir durumla karşılaştık. 5 km öncesinde aynı tabelayı yine görmüştük ve ekstra bir 5 km’lik yol tabelası ile karşılaşınca Yedigöller’e yakın olmadığımızı anlamıştık. Yedi buçuk saatlik bir yürüyüş sonunda Yedigöller’e giriş yaparak sorunsuz bir adımlayışla yürüdüğümüz yolun 26 km değil de 35 km ye yakın olduğunu fark ettik.

Giriş için şahıs ücretini verdikten sonra birde çadır için konaklama ücreti verecektik. Büyükgöl’ün bulunduğu ve çadırların kurulduğu bölgeye adımlarken yol boyunca yaşadığımız doğa sakinliğinin yerini karnaval şenliğine bırakmıştık. Göllerin çevresi kalabalıktı. İnsan bağrışmaları, müzik sesleri ve et kokularına doğru yönelerek ilerliyorduk. Kamp bölgesine vardığımızda yer aramaya başladık. Uygun bir çadır konaklama yeri bulduğumuzda çadırlarımızı kurup aperatif bir şeyler atıştırarak akşam güneşiyle göllerden fotoğraflar çekecektik. Bir bir göllerin etrafını dolanıp her kareden yansımaları fotoğraflayarak adımlıyorduk. Dilek Çeşmesi’nden suyumuzu içip doğal güzelliklerin korunmasını isterken, şelalesinde serinleyip; Gülen Kayalar’da kahkahalar atıyorduk.

Orman içerisinde ilginç bir ağaç vardı adına Pisagor Ağacı deniliyordu. Merakla patika işaretlerini takip ederek bu farklı türü görmek istedik. Ağaç matematikte Pisagor sembolüyle birebirdi… İki ayrı uzaklıktaki ağaç gövdeleri yüksek bir noktada kaynaşmıştı. Bu durumu açıklayacak en iyi bilgi sanırsam matematikçileri bu ağacın etrafında toplamak ve düşüncelerini almak olacaktır.

Güneşin batmaya yakın bir zamanında kampa geri dönüş yaptık. Akşam kamp ateşi için bir teneke ve tenekeye ısı verecek olan odun ve ateş gerekiyordu. Açlıkla beraber gelen yorgunluk, odun bulma işini eziyete bırakmış görünse de, ağaçlardan düşen kırık dalları toplamak için orman içerisinde adımlamaya başladık.
Belli bir zamanlık ısıtma ve sohbet keyfini verecek kadar odunumuz olmuştu artık. Şimdi açlığımızı giderme zamanıydı.. Ve dağlarda yaptığım acılı bulgur pilavını şimdi burada yapma keyfine dönüştürecektim.

Akşam karanlığında kızıl bir ateşin etrafındayız. Açlığımızı gidermiş ve sıcak içeceklerimizle kamp ateşimizin etrafında sohbete başladık. Bir süre sonra duymak istemediğimiz kampçılığa aykırı davranışlar sergileyen yedi kişilik bir ekip gün içerisinde doğadan aldığımız bütün huzuru bozacak davranışlar sergilemeye başladılar. Onlarla aramızdaki mesafe 20-30 metreydi. Paylaşmak adına bu gruba saatlerce yürüyüp de topladığım odunlardan vermiştim. Şimdi o ateş çemberinin etrafında araçlarından çıkan müzik sesi ve bağrışmalarla hatta yer yer küfürler savurarak benim gibi diğer bütün kampçıları olumsuz bir durumla karşı karşıya getirmişlerdi. Bizler insani bir şekilde nezaketle uyarmıştık onları ama bu iyi bir sonuç yaratmadı ve bizler gibi diğerleri de…

Saatlerce ateş suyu içip kampı rahatsız eden bu kişiler benliklerini kaybetmiş; kendilerini uyaran kişilerle kavga çıkarıyorlardı. Burada özel sektöre bağlanmış bir kamp işletmesi güvenlik sorunlarıyla uğraşmazken geceyi silahlı, kavgalı bir huzursuzlukla bitirmeye çalışıyorduk.
Yedigöller’de telefonların çekmemesi çok kötü bir durum olsa gerek. Ne güvenlik vardı ne de iletişim imkânı. İnsanlığa yakışmayan davranışlar sergileyen toplumsal vakalara dur diyemedik saatlerce…

Bu tür toplumsal ama toplum dışı olayları, böylesi güzel bir doğa da yaşamak çok üzücü ve de düşündürücüydü. Doğayı kendi eğlenceleri ve eğitimsiz ruhlarını eğlendirmek için oyuncak haline getiren bu kişiler, Ben ve benim gibi doğayı bütün huzuruyla seven ve sindiren insanlar için içinden çıkılamaz bir acı verdi ve vermeye devam edecek…

Pazar sabahı uyanışımızla, kahvaltı öncesi göllerin etrafında fotoğraf çekimi ve yürüyüş yaparak esneyen bedenlerimizi kuşların ve kurbağaların ezgilenişleriyle uyandırmaya çalışıyorduk. Doğanın Ruhu, burada bu anlamlı şarkılarıyla kaybolmuş huzuru yeniden veriyordu bizlere…

Öğlen saatlerinde çadırları toplamış son hazırlıklarımızı da tamamlayarak dönüş için uzun bir yürüyüşe başlayacaktık. Zafer’in sağ ayağı aşırı yürüme sonucu su topladığından yürüyüşü tamamlayamamak gibi bir durumla karşılaşmak mümkündü. Yinede yürüyebildiği yere kadar devam etmesini istedim. 10-15 km yol yürüdükten sonra ayak ağrısı çeken arkadaşıma eziyet olmaması için yoldan geçen bir araca binip devam ediyorduk. Araçta Türkiye ve başka ülkelerde avcılık sporu yapan Uğur Saltan’la karşılaşıyoruz. Sohbetler yol boyu devam ederken ayı, domuz, sülün vb… birçok canlı türünün doğada yaşam biçimlerine dair önemli bilgiler edinmiştim. Yazıcık Köyü’ne yakın bir yerde Uğur Saltan ve yol arkadaşı ile sohbetlerimizin sonuna yaklaşmış köye kısa bir mesafe içerisinde ulaşarak iki günlük faaliyetimizin 60 km’lik yolculuğuna son vermiştik.

Doğa Ruhu’nda başka bir zamanda adımlamak üzere…

Doğa Etkinliği : 8-9 Mayıs 2010
Yedigöller

Sevgiler

Yürüyen Bulut
Bulut Açar

Kamp Ateşi

KAMP ATEŞİ

Yol, bulutlara giden rehberliğin gidişatındadır…

8 Mart Dünya Kadınlar Günü için yapacağımız Antalya Kızlar Sivrisi Dağı 3070 m. yüksek irtifa tırmanışları hava muhalefeti üzerine iptal olmuş, kendimi gün ışığı öncesinde kamp yükümle yolların rehberliğine bırakmıştım.

Gece, Bolu Abant yol sapağındaki Gökdemir tesislerinde otobüsten ayrılıp, cumartesi sabahının ilk ışıklarını beklemek üzere çay içme salonunda her zamanki sessiz ve ışıksız masamda uykuya bırakmıştım bedenimi.

Gün ışığının huzmesi ile göz kapaklarımı zorlayan ve uykudan uyanmanın sersemliğinde yorgun bedenimin son dakikalarını üzerimden atıp, doğanın ezgisiyle güne doğum yapan kelebek misali karşımdaki ormanın görselliğine kanat çırpıyordum.

Sıcak bir tost ve iç ısıtan açık bir çayla kahvaltımı yapıp, hazırlıklarımı tamamlayarak yola düşmüş, doğanın uyanışıyla adımlıyordum. Sapağa girdiğimde yolun altından geçen deredeki akıntının sesi ve ormandan gelen kuşların cıvıltılarıyla karşılanmak, yol boyu süren doğa ezgileriyle özgürlüğün ruhaniyetiyetinde sesleniyordum… Ya-heyyyyy!

Kamp yükümle yürümeye devam ederken, eriyen karların yol kenarlarında oluşturduğu derenin su yüzeyinde dikkatimi çeken bir şey oldu. Bir köpeğin bedeni su yüzeyinde ölü bir şekilde yüzüyordu. Başına ne gelebileceğini düşünürken bir an geçmiş günlerdeki acı olaylar içimi ürpertmeye yetmişti. İstanbul’da yaşanan küçük bir kız çocuğuna köpeklerin saldırısı ile bir çok büyük şehirlerde üst üste yayınlanan ölü köpeklerin haberleri…

Ölü bedene bakarken bir an dalgınlığımla Ankara’nın gün ışığı öncesindeki saatlerde, iş servisi bekleme yerine doğru otuz beş dakikalık yolu adımlarken di bu anlatım.
Sabah kalmış Dikmen sokaklarında yürüyor ve her zaman boş bir arazide gördüğüm grup halindeki köpeklerin oyunlarını o gün göremez olmuştum. Etrafa odaklanıp baktığımda bir yavru köpeğin sersemlemiş halde yürüdüğünü gördüm ve diğer yedi köpek de rüzgarda savrulmuş kuru dallar gibi yerlere serilmişlerdi. Yakınlaşıp baktığımda köpeklerin zehirlendiğini çok çabuk algıladım. Sonradan aldığım bilgiler doğrultusunda gece bölgeye bırakılan zehirli etlerin bu ölüme sebebiyet verdiğini algılıyordum. Yavru köpeğe gelince onun da dakikaları kalmıştı ölüme. Sanırsam anne köpeğin ölü bedeninden kendini emziren ve süte karışan zehrin etkisi yavruya geçmişti. Son haykırışlarını hüzünle algılıyorum şimdilerde…

Hayvan hakları savunucularından Nilda Ergün’e ulaşıp durumu bildirdikten sonra ben oradan ayrılmak zorunda kaldığım işime üzüntülerle yol almış, merakla Hayvan Haklarından gelecek haberin durumunu öğrenecektim. Bölgeye gönderilen ekip inceleme yapmış ve sabahın ilk saatlerinde verdiğim ihbarın çok önemli olduğunu belirten Nilda hanım: “Bölgede elli üzerinde köpeğin zehirlenerek katledildiğini” söyleyince üzüntüm bir savaşçı misali çığlığa dönüşüyordu… Hoka-hey !!!

Oysa yüzyıllardır insanoğlu ve köpeklerin önemli bir dostluğu varken gün bugüne gelip her yıl yapılan köpek katliamlarını görünce insanların doğayı incitişi de yüzyılın en büyük felaketi olmuştur yüreğimde…

Yola devam ederken bana eşlik eden mavi tüylü kuş ve orman ispinoz kuşlarının seslenişleri üzen yüreğimi çocuklar gibi neşelendirmeye yetmişti. Yol kenarında çeşmeden gelen kaynak suyundan içip şehirden alışılmışın dışında aldığım suyun tadı yaşamın güzelliklerini algılattırmaya devam ettiriyordu. Biraz dinlenmeden sonra kamp yükümle yol almaya devam edip yanımdan geçen bir aracın iki yüz metre ileriden tekrar dönmesi ve yanıma yaklaşıp sabahın aydınlığı ile: “Günaydınlar” diyen baba ve oğul yönümün Abant olduğunu algılamış olmalılar ki gideceğim yere bırakabileceklerini söylemeleri üzerine yükümü arabanın arkasına genç kardeşimin yardımıyla atıp, geriye kalan yolu da araçla tamamlayacaktım. Araç içerisinde tekrar merhabalaştıktan sonra sohbetler eşliğinde yalnız yapacağım kamp hakkında bilgiler vererek konuşuyorduk. Şehirde sıkışmış bir Kızılderili ruhun hikayesidir bu yolculuk konuya başlayaraktan, doğamızın güzelliklerini bulduğum zamanın koşullarında yaşamak üzere bu yollara bıraktığımı anlatışlarla sürdürdüm yol giderekten…
Kamp bölgesine ulaştığımda kuşların cıvıldayışları ile göl kenarında yürümeye başlamadan önce köy marketlerine bakıp her zaman ahbaplık kurduğum köy ailemin gelip gelmediklerini kontrol ettim. Marketler kapalıydı, küçük kardeş İsmail için bir sürprizim olacaktı ki çadırı kurup işlerimi bitirdikten sonra vermek en uygun zaman olacaktı. Küçük kardeş için gece tesislerden bir oyuncak jeep almıştım ve bir önceki faaliyetimde kamp arkadaşım ile birlikte bunu düşünmüştük, küçük kardeşimizi daha mutlu gülümsetebilmek adına… Bizlere o güzel tatlı dilinden anılarını anlatmasına huzurla gülümsüyorduk…

Kampa doğru yol alırken ilk defa bölgede gördüğüm bir bitki dikkati çekerek fotoğraf makinemi çıkarıp birkaç makro çekim ile dalından çiçeğine çekimler yapmaya başladım. Türüne ilk defa rast geldiğim ve araştırmalar sonrasında bunun bir “Helleborus Orientalis” “Boynuzotu veya Çöplemecik” olarak da bizdeki adı ile bilinen türe hayranlıkla bakıyordum. Makro çekimler sonrası etrafı daha da incelediğimde menekşeler açmış ve çiğdemlerin de tomurcuklandığını, mart ortasında bu bölgenin cennet bahçesine döneceğini görmek muhteşem olacaktı.
Kamp yolunda ilerlerken eriyen karların birikerek göle aktığı suyun sesinde huzuru almak insana ulaşması gereken hazzı yaşatıyordu. Gölün bir kısmı yarı buz halde fotoğraf makineme çekimlemiş, ressamların dağlarda yakalayamadığı güzellikleri ruhumda tablolaştırmıştım.

Çadır alanına girdiğimde eriyen kar ile çadır kuracağım yeri ayarlamaya çalışıyordum. Bahar gelişi ile birlikte yeraltından kazı çalışmalarına başlayan ve yönünü yüzeye çevirmiş sevimli köstebeklere diyecek yoktu. Her yer tünelle çevrilmiş otoyol gibiydi köstebek izlerinden… Ağır yükümü yere bırakıp etrafı izlerken, ormanın ekosistemindeki muhteşem döngüye tanık olduğum zamana denk gelmişti. Sis orman yüzeyinden süpürürcesine kaçıyordu gün ışığından.

Çadır kurmaya başlamış, eşyalarımı düzenleyip ocak sistemimi kurduktan sonra, gece kamp ateşim için mangalımı toprak altından gizli yerinden çıkararak rüzgarlardan kırılan ağaç dallarını testerem ile küçültüp kamp ateşinde rahat yanacak boyutlara getirmiştim. Her yer kırılan ağaç dalları ile kaplanmış gibiydi. Kar ağırlığına dayanamayıp kırılan ve rüzgarın etkisi ile dayanamayan ağaçlar beni gece boyunca ısıtacaklardı. Eğer etrafta yakmak için düşmüş dal bulamazsam o zaman testerem ile ağaçlardan izin alıp alt kısımlarından onları gençleştirmeyi sürdürüp, büyümelerine katkı sağlayacak şekilde birkaç dal alırdım. Ağaç sevgisini yaşayan ve Kızılderili kültüründeki anlatılışta olduğu gibi sadece ihtiyaç zamanlarında ona zarar vermeyecek şekilde yaklaşırdım. Bilge Kızılderililer der ki :

“Bizler ağaçlara zarar vermek istemeyiz. Ne zaman onları kesmemiz gerekse önce onlara tütün ikram ederiz. Odunları asla ziyan etmeyiz, lazım olduğu kadar keser ve kestiğimizin hepsini kullanırız. Eğer onların hislerini düşünmez ve kesmeden önce tütün ikram etmezsek, ormanın diğer bütün ağaçları gözyaşı dökecektir, bu da bizim kalplerimizi yaralar…”

Mesquakie Kabilesi

Kamp işlerinin ardından aperatif bir şeyler atıştırıp, yüksek bulduğum bir dağ tepesine çıkış yapacaktım. Köy marketlerine uğrayıp ilkin İsmail kardeşe hediyesini verip köy ailemle merhabalaştıktan sonra yalnız, doğa bütünlüğümde faaliyetime başlayacaktım. Bulunduğum kampın Batı yönüne doğru adımlamaya başlarken orman içindeki karın erime durumunda olması ve birikintinin fazlalığı beni yoracağa benziyordu. Yayla içlerinde ormanlara doğru kar yürüyüşüne devam edip etraftaki sessizliğin büyüsüne uyumlaşmış, zor adımlarla bata çıka yükselmeye çalışıyordum. Üç saati bulan ıslak karlı zor çıkışın ardından zirveye varmış kendimi yüksek irtifa dağcılığı yapmışçasına yorulmuş hissetim. Dağın doruğundaki rüzgar ayakta durmamı dahi güçleştiriyordu. Öyle ki, yüksek irtifa tırmanışlarımızda bu hava muhalefetlerinden ötürü iptal edilmiş ve sonrasında aldığım mesajlarla askeri bir helikopterin Erciyes dağında düştüğünü ve iki üsteğmenin de hayatlarını kaybettiği haberini saatte 70 km. hızı bulan rüzgardan kaynaklandığını algılayabiliyorduk.


Kamp bölgesine vardığımda akşam için yemek hazırlığına başlayıp marketten aldığım gazozu pilavın yanında içecektim. Dağlarda yaptığım üç kişilik pilavı bu defa tek başıma iştahla bitirmiş ve karanlığa girecek günün ardından kamp ateşimi yakmaya başlamıştım. Yanan kamp ateşinin ardından, etrafı düzenledikten sonra ateşimin yanına ağaç dallarından oluşturduğum oturma kümesi ile ısınmaya başladım. Karanlık ile birlikte baş feneri ve çadır fenerlerimin etrafa ışık yayamadığını fark ettim. Orman ekosistemi yine büyüsünü yapmış, sessizlik karanlığında hareket eden sislerle orman içindeki görünürdeki her şeyi göstermez olmuştu. Ateşten yansıyan aydınlıkla sisin büyüsüne kapılmış geçişini izliyordum ki, çadırımı hatta yanımdaki dev ağaçları dahi göremez olmuştum. Görüş mesafesi bir metreye kadar düşmüştü. Sis ile beraber yağmurda yağmaya başlayınca kamp ateşimin başında sıcak kahvemi tüketip, ateşi kontrollü söndürdükten hemen sonra çadırıma geçmiş, yağmur eşliğinde doğanın güzelliklerini düşünüyordum. Huzurlu ve mutlu bir andı. Doğa sessizliğinde her şeyden uzak ama akrabalarım olan doğa varlıkları ile iç içeydim… Hau Mitakuyapi ! ( Lakota dilinde; Merhaba Akrabalarıma )

Sabah beni uyandıran mavi tüylü kuşun olağan güzel sesi oldu. Sürekli seslenip kalkmamı isteyen, günü kaçırmamak için sesi ile eşlik eden mavi tüylü kuş, ben çadırdan dışarı çıkana kadar seslenmeye devam etti. Çadırdan çıktığımda gün ışığı göle yansımış ve bahar kokusu ile seslendim mavi tüylü kuşa:
- Günaydın mavi tüylü kuş…

Mavi tüylü kuş birkaç seslenişi ile beni karşılayıp orman içinde uçmaya başladı.

Çevremdeki doğayı izlerken, cennet bahçesi görüntüsü ve kokusuyla orman ruhuma hayat veriyordu. Menekşeler yağmur damlaları ile ıslanmış, boynuzotu çiçekleri yüzünü güneşe çevirmiş, çiğdemler birkaç güne açmak için sabırla bekliyorlardı yerlerinde…

Kamp bardağım ile sıcak bir kahvemi hazırlayıp orman içinde boynuzotu ve diğer bitkileri inceleyerek yürüyüşe başladım. Bir çok makro çekimle bitkileri yakından fotoğraflamış keyifli güne huzurla devam ediyordum.
Yayla insanları da sabahın aydınlığında atlarını hazırlamış güne birkaç müşteri kazanmak için at sırtında yerlerine gidiyorlardı. Etrafımdaki doğallığın güzelliklerini izlerken iştahım kabarmış ve açlık çekerek çadır alanıma geçmiş günün mönüsünde tavada yumurta, zeytin ve tonbalığı hazırlayarak keyifli bir kahvaltımı müzik ve orman kuşlarının cıvıltısı içerisinde sürdürüyordum. Yanıma yaklaşan birkaç ispinoz kuşu, etrafa yaydığım ekmek kırıntılarından faydalanmış kendilerini doyuruyorlardı.
Güzel bir kahvaltı sonrası kamp bölgemi toparlayıp çantayı da düzenledikten sonra, göl etrafında yürüyüşe başlamış doğayı fotoğraflarken, çevre yine gelen piknikçilerce kirletilmeye yüz tutmuş ve göl yüzeyinde içki şişelerinin atılmış olduğunu gördüğümde insanların doğa algılayış biçimlerinin her geçen gün kanımca azaldığını hissetmekteydim. Bir çok defa geldiğim bu güzelim orman bölgesinin milli park olarak çembere alınıp da korunmaması ne acı vericidir değil mi ? Eylül zamanlarında bu bölgeye gelip orman içlerinde günlerce insanların bıraktığı pislikleri temizleyerek zaman geçirmiş, çuvallarca çöp çıkardığımız olmuştu. Şimdi bir kış günü bahara geçiş yapacağımız sırada yine aynı manzara ile karşılaşmak beni bir taraftan üzüyor, bu katledilişe kaşı burada yalnız başıma savaşım vermekten garipseniyordum…

Öğlen sonrası kamp bölgemi tekrar gözden geçirmiş, kampı daha temiz bırakmak üzere, çevrede bir önceki zamanda başkaları tarafından bırakılmış çöpler mevcut ise bir kampingci olarak da bulunduğum bölgeyi eskisinden daha temiz bırakma anlayışını eylemde uygulayıp bir süre çöpler arayarak zaman geçidim orman içinde.

Dönüş için zaman gelmiş ve yola çıkmak üzere kamptan ayrılmaya başlamıştım. Son olarak köy marketlerine uğrayıp köy ailem ile vedalaşıp bir sonraki zamanda tekrar görüşmek üzere sohbetler eşliğinde oradan ayrılmak üzere hareketlenirken; küçük kardeş İsmail elinde küçük bir poşetle:
-“Bu senin için ağabey” demesi üzerine anladım ki karşılıklı sevgi bütünlüğünde oda bana teşekkürünü Bolu Abant’ın doğasını deniz taşları ile süsleyen dolap yapışkanını bana hediye etmişti. Mutluydum ve ayrılırken böylesine güzel bir kardeşimizin doğa bütünlüğünde yetişmesi ve ileriki yaşamda iyi bir Doğa Savaşçısı olacağını hissedebiliyordum. Sevgiyle ailemden ayrılıp yola koyulmuş yeniden yalnız şehir ruhaniyetinde ki köşeme çekilecektim…

Küçük Ağaçların seslendiği gibi :


“Ruhunun büyütmenin en iyi yolu üzerinde çalışmaktır…”

Little Tree

Sevgiler

Yürüyen Bulut konuştu…
Bulut Açar

Uludağ'da Uyanış

ULUDAĞ’DA UYANIŞ

13 Şubat Cuma akşamı Ankara Otobüs Terminali’nden Uludağ Kış Eğitimi ve zirve tırmanışı için Bursa’ya yola çıkacağımız son dakikalar... Üzerimdeki gergin bekleyiş ile dağcılığa yeni başlayan çadır partnerimin otobüsü kaçırma telaşını yaşarken, son 5 dakikada yetişmesi ile büyük bir heyecanlı bekleyişi üzerimden atmak kolay olmadı.

Malzemelerin paylaştırılmasında ortak olduğumuz çadır partnerim ile yolculuk konusunda bu tür zaman gecikmelerine dikkat edilmesi hususunu paylaştıktan sonra eşyalarımızı otobüsün bagajlarına bırakıp rahat bir solukla yolculuğa hazırdık artık. Haftanın yorgun bedenlerini taşıyan iki kafadar, uykularına teslim olarak, gecenin dinginliğinde Bursa'ya hareket etmekteler.

Cumartesi sabahının erken saatlerinde, uyanmak istemeyip de, uyanmak zorunda kaldığımız mahmurlukta, şehrin merkezinde bizleri karşılayan yağmur damlalarının huzuru ile uzun zamandır merak ettiğim adını doğadan alan ‘Yeşil Bursa'da uyanmıştık. Sanayileşme ve hızlı kentleşme ile yeşil Bursa'nın kısmen doğallığı da kaybolmaya yüz tutmuş görünüyordu. Yeşil Bursa, adını kale ve hanlardaki taşların üzerinde tutunan yosunlarla korumaya çalışıyor gibiydi. Doğallığını eski taş mimarilerinde koruyan Bursa ilimize, yağmur damlaları eşlik ediyordu. Islanan ruhlarımızın yeryüzüne olan bağlılıklarında seslendiriyorduk bu hüzünlü görünüme:

“Yağmur iyilerin de üzerine yağar, kötülerin de.” Hopi Kızılderilileri

Yolumuz taksi dolmuşları ile eski garajlardan Tahtakale'deki hanlara varıp, Pirinç Hanı'nı bulmakla daha bir hareket kazanmıştı. Hanın kapalı olduğu bu saatlerde, Tahtakale'deki adı ile meşhur çorbacılarımızdan Hacıbey'de bulduk kendimizi. Sıcak çorbaların çeşitliliği iştah kabartıyordu ki, partnerim ile bir ayak paçası (adını yeni duydum ki, tadı da farklı) bir de mercimek çorbası içerek, masamızdaki kâse içerisinde bulunan zeytinlerden tadarak, sabah keyfimizi açık bir çay ile sürdürmüştük.

Hacıbey Lokantası'ndan ayrılıp, eski Osmanlı mahallelerinden yürüyerek, kültürünü koruyan yaşlı büyüklerimizle selamlaşıp Pirinç Han'da bulunan Zirve Dağcılık ve Doğa Sporları Kulübü'nün Bursa şubesindeki faaliyete katılan dostlarımızla merhabalaştık.

Bursa ekibimiz ile 45 dakikalık Uludağ yoluna koyulmuştuk artık. Yolculuk sonrası deniz seviyesinden yükseğe çıkıldıkça, yağmur sonrası kara dönüşen havanın yoğun etkisi rüzgârla karışıyordu. Evet, görünen oydu ki, kolay olmayan bir faaliyet, bizleri bekliyordu.

Uludağ'a vardığımızda, kar ve tipi artmış durumdaydı. Hazırlıklarımızı Uludağ Gençlik ve Spor Müdürlüğü'nde tamamladıktan sonra, teleferikle yüksek bir bölgeye çıkmış ve İzmir ekibimizle buluşmuştuk. Ortak bütünlükte bir aradaydık fakat bu olumsuz hava koşullarında ne yapıla bilinirdi? Hem fikir olmak kolay görünmüyordu. Sonuç olarak rehber ve sorumlu eğitmenimizin, yer taraması çalışmasının ardından, çadır alanlarının, otellerin arkasında yer alan Fatihtepe'deki yere paralel bir bölgede kurulması belirginleşmişti. Yoğun tipi altında, çadırlarımız için kar duvarları yapma hazırlığına girişmek üzere küreklere sarıldık. İzmir ekibi alt kısımda kendilerine yer açmaya çalışırken bizler de, Bursa ekibi ile 20 m yukarıda, üç kar küreği ile hızlı çalışmalarla bir an önce duvar ve uygun kar zeminini oluşturmak için yoğun çalışıyorduk.

Öyle ki, çalışma sonrasında yoğun tipiden gelen toz ve yumuşak kar taneleri üzerimde birikmiş, saçlarımın uçları buz tutmuş ve vücudumun iç ısısı ile dış soğuk temas ederek ıslanmış halde bilek ağrıları ile karşılaşacaktım. Saatler süren kar duvarı çalışması ile arkadaşlarımız çadırlarını kurmuş geriye ben ve partnerim kalmıştık. Bir taraftan çadır alanımızın bulunduğu kısım, rüzgâra açık ve duvar seti oluşturmada karın toz olması ile sıkıntı yaşayacağımızı biliyordum. Bir kar mağarası fikri doğsa da, yoğun çalışmalarım sonrasında dipte çıkan buz kütleleri işimi hayli zorlaştırdı ve kar mağarasını yarıda bırakmak zorunda kalmıştım.

Partnerim ve yan çadır dostlarımızla bir araya gelip, yer uygunluğu belirlemeye çalışarak rüzgârı ve toz karı engellemenin zor olacağını ve sıkıntı yaşayacağımızı belirttiğim halde, rüzgârın döndüğü uç kısma çadır oluşturmaya karar verdik. Dört kişilik yorgun bedenlerimizde enerjilerimiz tükenmiş olarak, çadırı kurmak için var güçle uğraşıyorduk. Bu yoğun çalışma sırasında artık, parmaklarımız tutmuyordu. Yağan karın kıyafetlerimizde ıslaklık oluşturması sonrasında, buzlanmış saçlarımızla çadıra girerek, açlık duygusuyla, çantalarımızda ilk ulaştığımız yiyeceklerden ne bulursak yemeye başlamıştık. Çadır kapısı her açıldığında, içeriye hücum eden karın yoğunluğu, yaşayacağımız sıkıntının güçlü bir habercisi olmuştu.

Dağcılıkta paylaşım çok önemli bir etiktir. Çadır alanı için saatlerdir uğraştığımız dostlarımızın, bir anda çadırlarını boş alanlara kurmaya başlaması ve bizleri yalnız bırakmalarını üzüntüyle karşıladığımı belirtmem gerekir. “Dağcı önce kendi oluşumunu düşünmelidir, kalan zaman sürecini çemberiyle paylaşmalı ve çemberini güçlü kılmalıdır.''

Bu Yürüyen Bulut için büyük bir deneyim olmuştur.







































İçeriye giren kar yoğunluğunu engelleyememekten, üzerimizin ıslaklığından yorgun düşen bedenlerimizle birlikte, partnerimle geceyi bu şekilde geçirmeme kararını aldık. Aksi halde, eğitim ve zirve tırmanışı konusunda sıkıntıya düşebilirdik. Şimdi ıslak kıyafetlerimizi kurutmanın bir yolunu bulma zamanı. Partnerime karşı da almış olduğum sorumluluktan dolayı, dağ hastalığını burada yaşamamak için, çadırımızı toplayıp çok daha yakınımızda bulunan şömineli cafeye girmiştik. Bütün ekip üşümüş olmalı ki, herkesi şöminenin etrafında eldiven, tozluk, bere derken kıyafetlerini kurutmak için uğraşıyor bulduk. Bir taraftan da, sıcak sohbetlerini yapıyorlardı ateş başında. İçeri girdiğimizde herkes bizlere odaklanmış, kamp yüklerimizin görünümünden olsa gerek, ne tarafa gideceğimizi düşünür gibi odaklanmışlardı. Dostlara seslenişimle : “Ya-hey!” kar gözlüğümü çıkarıp selamlaştım. Sıcak sohbetlerinin aralığında durumu bildirip, burada bir süre ısınmaya karar kıldık. İzmir Şube Başkanımız Yaşar Bey cafe işletmecisi ile durumu görüşüp, geceyi orada yerde mat ve uyku tulumlarımızı sererek sabahlayabileceğimiz bilgisini vererek bizleri rahatlattı.

Yeni dostlarımızla tanışarak, şömine etrafında yoğun sohbet eşliğinde ıslak kıyafetlerimizi de kurutmaya başlamıştık. Diğer taraftan İzmir Şube ekibindeki eğitmen Hakan Bey ile zirve tırmanışının ne durumda olabileceğini konuştuk. Öyle ki, kötü hava koşulları ile zirve tırmanışı şimdiden iptal olmuştu. Neyse ki, dağ yerinde duruyor... Başka bir sefere tırmanış yapabileceğimizi biliyorduk ve dostlarımızla tekrar bir arada olmanın mutlu tarafı vardı ki, aynı ateş etrafında toplanıp aynı havayı soluyorduk, doğa ruhları olarak…

Akşam saatlerinde kayakçılar da, otellerine çekilmiş, dağcı dostlarımızdan başka kimse kalmamıştı cafede. Cafe sahipleri giriş çıkış anahtarını teslim ederek ayrıldıktan sonra, gecenin hazırlığına girişmiştik. Sohbetler eşliğinde yanımızda bulunan yiyecekleri çıkarıp ateş etrafında devam eden konuşmalarla zamanı geçiriyorduk. Acıkan midelerimize yeni yiyecekler de bularak dostlarımıza güzel bir bulgur pilavı hazırladım. Bu kadar güzel övgülerle karşılanmak yemek konusunda, oldukça mutlu ediciydi. Aynı tencereye uzanan kaşıklarla paylaştığımız yemeğimiz, yaşanan doğallığın sıcak bir görüntüsüyle anılaşıyordu. İki kişi kalacağımız bu yerde, diğer dostlarımız da ateşin büyüsüne kapılmış olmalılar ki, mat ve uyku tulumunu kapan soluğu cafede almaya başlamış ve geceyi, masaları kenarlara çekip yerlere serdiğimiz matlarımızın görüntüsüne bırakmıştık. Sıcak bir şeyler içerek, sabahın aydınlığına doğru yorgun bedenlerimiz, yeni enerjileriyle uyanıyor olacaklardı.

Pazar sabahımız, komik ve bir o kadar da neşeli başlamıştı. Çadır partnerimin horlamasına dostlarımız takılmış, gece boyunca horlama sırasında dürtülen arkadaşımın uyanmaması da olaya ayrı bir espri katmıştı. Derin uykuya dalan yorgun bedenim, arkadaşımın horlamasını bana duyurmamıştı. Arkadaşlarıma gülücüklerle seslenerek : “Dağlarda, sert rüzgarların eşliğinde, güçlü horlamalar çadırın patlamasına neden olabilirdi.” Gülüşmelerin ardından, hızlı bir şekilde eşyalarımızı toparlayıp otel bölümüne geçtik. Sıcak bir şeyler içmek için lobiden termoslarımızı sıcak su ile doldurmuş bir şekilde tekrar cafeye gelip, sönen ateşimize kızıllık vermiş, etrafında ısınıyorduk. Bir taraftan da kahvaltı için hazırlıklarımıza başlamıştık. 6-7 kişi kahvaltılıklarını birleştirince otelin lobisinde gördüğüm açık büfeden farklı bir görüntü oluşmamıştı. Yaşar Bey’in getirdiği ev mıhlamasına da diyecek yoktu hani. Güzel bir kahvaltı sonrası, cafenin her tarafını süpürüp temiz olarak, dağcılığın doğasına yakışır bir şekilde, sahiplerine yürekten teşekkürlerimizi sunarak bırakmıştık. Artık, eğitim alanına doğru gitmek üzere, hazırdık.

Eğitim saati ile birlikte teknik malzemelerimizi alarak çadırlardan uzak olmayacak bir bölgede düşüş eğitimleri, sis ve tipide ipe girme, çığ testi sondası, biwak kurulumu ve biwakta konaklama gibi birbirinden farklı uzun eğitimler aldık. Bazen yaralanmalarla, bazen de karın yapısının eğitime uygunsuzluğunun zorluğuyla kampı tamamlamıştık. Partnerimle eğitimin bitmesi halinde erken ayrılmayı kararlaştırıp dostlarımızla vedalaştıktan sonra Bursa’ya doğru yola koyulduk. Aşağı inildikçe yağan kar kendisini yağmura bırakmış, içerisinde bulunduğumuz servisin ayakta durma kısmında taburelerde bir saate yakın yorucu bir yolculuk sonrası Bursa’ya gelmiştik. Yol boyunca kayakçı bir doğa ruhlu arkadaşımızla yaptığımız bilgi alışverişi sonrasında, Bursa’dan ayrılmadan önce yöreye özgün ne yiyebileceğimiz hakkında bilgiler de edinmiştik. Cumhuriyet Caddesindeki Çakır hamam’da bulunan Küçük Saray Lokantasına girip Bursa’nın “iskender kebabı” ile, oldukça özgün ve lezzetli “pide kebabından” birer buçuk porsiyonla ancak doyabilmiştik. Akşam saatlerinde Bursa’dan ayrılarak güzel bir deneyimi tamamlamış oluyorduk.

Sevgiler


Yürüyen Bulut konuştu
Bulut Açar



Günün Üzerine :

Arkamda yürüme, ben öncün olmayabilirim. Önümde yürüme, takipçin olmayabilirim. Yanımda yürü, böylece ikimiz eşit oluruz.

Ute Kabilesi